Przetrwała w niewoli będąc w ciąży

„W niewoli mnie straszyli, że zabiorą mi dziecko i wyślą je do sierocińca”.

Historia Maryany Mamonowej – lekarki, która przeżyła rosyjską niewolę i urodziła córkę cztery dni po uwolnieniu

Pilnowani przez uzbrojonych żołnierzy z psami, osoby przetrzymywani w niewoli czuli na każdym kroku, że są traktowani jak najgroźniejsi przestępcy. Wśród nich była Maryana Mamonowa – ukraińska lekarka wojskowa, która w momencie pojmania była w ciąży.

– Był tam żołnierz z jednostki „Berkut”, który mówił, że jesteśmy szczególnie niebezpieczne. Inni zamykali mnie w klatce i jedli przede mną jabłka czy inne jedzenie, podczas gdy ja umierałam z głodu – wspomina Mamonowa.

Warunki były nieludzkie. Spała na podłodze w ciasnej celi. Posiłek dostawała raz dziennie – wodnista zupa z dwoma kawałkami ziemniaka.

– Po 6,5 miesiąca niewoli przestałam bać się więzienia. Bałam się tylko jednego – że odbiorą mi dziecko. Ono było moją siłą, dzięki niemu się nie poddałam – mówiła.

„Bałam się, że ciągły strach zaszkodzi mojemu dziecku. Ale to ono dawało mi siłę. Nie mogłam się poddać – dla niej. Mama musi być silna” – mówi Maryana, wspominając, jak w celi głaskała brzuch i szeptała do nienarodzonej córki.

21 września 2022 roku Maryana została uwolniona w ramach wymiany jeńców. Cztery dni później  urodziła zdrową dziewczynkę – Annę-Marię.

„Niewola zostaje na całe życie. To się nigdy nie kończy. Skutki nie znikają. Tego nie da się wyleczyć jednorazowo – trzeba nauczyć się z tym żyć. Dlatego rehabilitacja jest konieczna. Pomaga wrócić do życia, a żołnierzowi – odzyskać skuteczność.”

Survived in captivity while pregnant

„In captivity, they scared me, saying they would take my child and send it to an orphanage.”

The story of Maryana Mamonova – a doctor who survived russian captivity and gave birth to a daughter four days after her release.

Guarded by armed soldiers with dogs, those held in captivity felt every moment that they were being treated as the most dangerous criminals. Among them was Maryana Mamonova, a Ukrainian military doctor who was pregnant when captured.

– „There was a soldier from the 'Berkut’ unit who said that we were particularly dangerous. Others locked me in a cage and ate apples or other food in front of me while I was starving,” Mamonova recalls.

The conditions were inhuman. She slept on the floor of a cramped cell. She was given a meal once a day – a watery soup with two small pieces of potato.

– „After 6.5 months of captivity, I stopped being afraid of prison. The only thing I was afraid of was that they would take my child. It was my strength, and thanks to it, I didn’t give up,” she said.

„I was afraid that the constant fear would harm my child. But it was my child who gave me strength. I couldn’t give up – for her. A mother must be strong,” Maryana says, recalling how she would stroke her belly and whisper to her unborn daughter in the cell.

On September 21, 2022, Maryana was released as part of a prisoner exchange. Four days later, she gave birth to a healthy girl – Anna-Maria.

„Captivity stays with you for life. It never ends. The effects don’t disappear. It can’t be cured in one go – you have to learn to live with it. That’s why rehabilitation is necessary. It helps a person return to life and, for a soldier, regain effectiveness.”

Пройшла полон, будучи вагітною

«У полоні лякали, що заберуть у мене дитину й відправлять до дитячого будинку»

„Нас охороняли з собаками, там був військовий „беркут”, який говорив, що ми особливо небезпечні. А були і такі, що відправляли мене в клітку, закривали, і переді мною їли яблуко, чи ще щось там. А мені так хотілось тоді їсти”, – розповідала Мамонова.

Вона спала на підлозі у камері. Їсти давали 1 раз в день – це була маленька тарілка супу, який складався з 2 маленьких шматочків картоплі, котрі плавали у воді.

„За 6,5 місяців полону я не боялася вже тюрми чи подібних місць. Я боялась, що в мене заберуть мою дитину – ту маленьку частинку, яка давала мені сили не здатися і не падати духом”, – згадувала Мамонова.

Я переживала, що страх і адреналін, які я постійно відчувала, вплинуть на здоров’я дитини. Разом з тим моя дитина допомогала мені триматися. Я не мала права здаватися заради неї. «Мама мусить бути сильною», — думала я тоді. Погладжувала живіт, розмовляла з донькою.

Мар’яну обміняли 21 вересня 2022 року, а вже через 4 дні вона народила здорову дівчинку Анну-Марію.

“Пережитий полон — це на все життя. Це ніколи не закінчується. Наслідки залишаються назавжди. Неможливо одним разом це вилікувати. З цим потрібно вчитися жити. Тому реабілітація для людей, які його пережили, необхідна. Вона допомагає людині повернутися до нормального життя, а військовому — бути ефективним. “